کمی نگاه می کنم به افق ها، به هر طلوع، به تبسم ترین لحظه دیدار، به آن شکوه مردمک آشنا

کمی به سرنوشت شاعرانه خودم می گریم، کمی به درد، کمی به تلخند مورچه ها که ریز ریز می روند روی اراده ام ... روی اعصابم، روی ماهم تا خیره شوم به ماهم.

امان از این ریزه میزه ها

امان از مورچه های فداکار که تقلا می کنند بفهمم ماهم را...

مهربون باش یه دنیا

اما خانه به دوش نکن کسی را

با حرف ها

با غیبت ها

با تهمت ها

خانه بدوش کردن "دل" یعنی آواره کردن یه انسان

یعنی ترکاندن بغضی در عصرهای جدید هوا و هوس

و عصر کمبود معنا.

من سکوت نمی کنم

آنقدر می خوانم تا هیاهوی غیبت خاموش شود

تا هوس انتظار پایان یابد

تقدیست می کنم ای پرواز

ای مهربان ترین لحظه حضور

شقایق ها وقتی به دنیا می آیند لبخند می زنند با آرایشی سرخ

شقایق ها وقتی می میرند به اندازه تعدادشان پروانه خلق می شود

پروانه هایی با بال های رنگین

نقطه شروع پرواز

تولد شقایق هاست